1. 13/10/1384 برابر با 3/1/2006: ارسال نامه ایران به آژانس و اعلام قصد ازسرگیری فعالیت‌های تحقیق و توسعه درخصوص غنی‌سازی که به‌صورت داوطلبانه و غیر الزام‌آور حقوقی تعلیق شده بودند از 19 دی ماه 1384 (9 ژانویه 2006).

2.  17/10/1384 برابر با 7/1/2006: درخواست ایران از آژانس برای برداشتن مهر و موم‌ها در نطنز، پارس تراش و فرایند تکنیک تا قبل از 19 دی ماه (9 ژانویه).

3.  17/10/1384 برابر با 7/1/2006: دمارش پنج عضو دائم شورای امنیت به ایران درخصوص تصمیم ایران برای ازسرگیری فعالیت‌های تعلیق شده. در این دمارش آمده است که اعلام ایران مبنی بر این‌که از 9 ژانویه 2006 تحقیق و توسعه در برنامه صلح‌آمیز انرژی هسته ای را که به‌عنوان بخشی از اقدامات داوطلبانه و غیر الزام‌آور حقوقی خود تعلیق کرده بود، از سرخواهدگرفت و علاوه‌ بر آن ازسرگیری کار تأسیسات UCF اصفهان که در اوت 2005 راه‌اندازی شده است، موجب نگرانی جدی است. 5 کشور از ایران خواستند تا بلادرنگ از قطعنامه‌های شورای حکام تبعیت نماید و به‌ویژه از اتخاذ هرگونه فعالیت دیگر مرتبط با غنی‌سازی و بازفرآوری خودداری کند.       

4.  20/10/1384 برابر با 10/1/2006: پاسخ کتبی وزارت امور خارجه به دمارش اعضای دائم شورای امنیت. در این پاسخ، به‌طور مفصل به اقدامات و همکاری‌های اعتمادساز و شفاف‌ساز ایران با آژانس اشاره شد و در پرتو این همکاری ها، این‌گونه جمعبندی گردید که هیچ مبنایی برای ادامه تعلیق وجود ندارد.

5.  20/10/1384 برابر با 10/1/2006: رفع تعلیق نطنز و برداشتن مهر و موم‌ها درحضور بازرسان آژانس و ازسرگیری فعالیت‌های غنی‌سازی درخصوص تحقیق و توسعه و ساخت قطعات مورد نیاز سانتریفیوژ. آژانس اعلام کرد که فرایند برداشتن مهر و موم ها تا 11 ژانویه (21 دی ماه) تکمیل خواهد شد.

6.  22/10/1384 برابر با 12/1/2006: صدور بیانیه برلین توسط وزرای خارجه سه‌کشور اروپایی پس از رفع تعلیق. به‌دنبال رفع تعلیق توسط ایران، وزرای خارجه سه‌کشور اروپایی در برلین گردهم آمدند و با صدور بیانیه‌ای اذعان کردند که زمان برای درگیر شدن شورای امنیت در موضوع هسته‌ای ایران با هدف تقویت قطعنامه‌های شورای حکام فرا رسیده و آنان به‌دنبال برگزاری اجلاس اضطراری شورای حکام خواهند بود.

7. 24/10/1384 برابر با 14/1/2006: پاسخ وزارت امور خارجه به بیانیه برلین. در این پاسخ آمده‌است که فعالیت‌های تحقیقات هسته‌ای آغاز شده براساس ماده سه اساسنامه آژانس و ماده چهار معاهده ان.پی.تی و موافقت‌نامه پادمان، جزو حقوق مسلم و لاینفک جمهوری اسلامی ایران به عنوان عضو ان.پی.تی می باشد و آن‌چه که پس از بیش از دو سال تعلیق داوطلبانه فعال می‌گردد، تنها بخشی از حقوق مصرح و قانونی جمهوری اسلامی ایران می باشد. قطع مذاکرات، تشکیل اجلاس اضطراری شورای حکام آژانس و هرگونه روش‌های فشارگونه و تهدیدآمیز نه تنها کمکی به موضوع نخواهد کرد، بلکه باعث به بن‌بست رسیدن فرآیند دیپلماسی مبتنی بر مفاهمه و همکاری خواهد شد.

8. 7/11/1384 برابر با 27/1/2006: برگزاری دومین اجلاس مشترک وزرای امور خارجه تروئیکای عدم تعهد و وزیر امور خارجه جمهوری اسلامی ایران در شهر هرمانوس آفریقای جنوبی و صدور بیانیه مشترک درحمایت از برنامه هسته‌ای ایران. در این بیانیه، از کار آژانس بین‌المللی انرژی اتمی در روشن‌کردن موضوعات مربوط به برنامه هسته‌ای ایران که باید درچارچوب آژانس حل‌و‌فصل شود، حمایت به‌عمل آمد. تروئیکای عدم تعهد از تمامی طرف‌های درگیر خواستند که تمامی تلاش خود را از طریق گفتگو و مذاکره برای حل‌و‌فصل موضوعات در اسرع وقت ممکن، مبذول دارند.

9.  11/11/1384 برابر با 31/1/2006: صدور بیانیه لندن توسط وزرای خارجه پنج کشور عضو دائم شورای امنیت و آلمان و تصمیم به گزارش موضوع هسته‌ای ایران به شورای امنیت. در این بیانیه از ایران خواسته شده‌است که تمامی فعالیت‌های مرتبط با غنی‌سازی از جمله تحقیق و توسعه را تعلیق نماید. وزرای خارجه شش کشور تصریح کردند که اجلاس اضطراری پیش ‌رو شورای حکام باید موضوع هسته‌ای ایران را به شورای امنیت گزارش نماید.

10. 12/11/1384 برابر با 1/2/2006: پاسخ وزارت امور خارجه به بیانیه لندن. در این پاسخ آمده است که بیانیه لندن فاقد هرگونه اساس قانونی و حقوقی است و این اقدامات حاصلی جز سلب حیثیت آژانس و تضعیف نقش معاهدات و نهادهای بین‌المللی ندارد و صادرکنندگان آن بایستی مسئولیت عواقب خود را بپذیرند.

11. 13/11/1384 برابر با 2/2/2006: ارسال نامه دبیر شورایعالی امنیت ملی به مدیرکل آژانس بین‌المللی انرژی اتمی و هشدار درمورد گزارش موضوع هسته‌ای ایران به شورای امنیت. دکتر لاریجانی، دبیر وقت شورایعالی امنیت ملی با ارسال نامه‌ای به آقای البرادعی تصریح کرد: تصمیم شورای حکام برای گزارش موضوع هسته‌ای ایران به شورای امنیت، هیچ اساس فنی و حقوقی ندارد. ازسرگیری فعالیت‌های تحقیق و توسعه بعد از دوسال و نیم تعلیق نمی تواند زمینه‌ای برای اتخاذ اقدامات تند توسط شورای حکام و گزارش موضوع به شورای امنیت باشد. درصورت گزارش موضوع به شورای امنیت، ایران مجبور خواهد بود که طبق قانون مصوب مجلس، تمامی همکاری‌های داوطلبانه خود با آژانس را به‌حالت تعلیق درآورد.

12. 15/11/1384 برابر با 4/2/2006: تشکیل اجلاس اضطراری شورای حکام و تصویب نهمین قطعنامه شورای حکام علیه فعالیت‌های صلح‌آمیز هسته ای ایران و ارسال موضوع هسته‌ای ایران به شورای امنیت براساس این قطعنامه. از 35 عضو شورای حکام سه‌کشور ونزوئلا، سوریه و کوبا به این قطعنامه رأی منفی و پنج کشور آفریقای جنوبی، لیبی، اندونزی، الجزائر و بلاروس نیز به آن رأی ممتنع دادند. لازم به توضیح است که واردساختن شورای امنیت در موضوع هسته‌ای جمهوری اسلامی ایران درمغایرت کامل با الزامات سازمانی، اساسنامه‌ای و پادمانی مجری در رویه آژانس بین‌المللی انرژی اتمی بوده است و شرائط ماهوی و شکلی مبانی قانونی موجود جهت واردساختن شورا در ارتباط با وضعیت‌های مطروحه آژانس به‌طور کلی لحاظ نگردیده است. ارجاع موضوع هسته‌ای یک کشور به شورای امنیت، تنها با تحقق شرایط زیر ممکن است:

• وفق بند ج ماده 12 اساسنامه آژانس، احراز عدم‌پایبندی (انحراف به‌سمت مقاصد نظامی)    پیش شرط ضروری برای ارجاع موضوع به شورای امنیت می باشد. وظیفه احراز عدم‌پایبندی برطبق همین بند برعهده بازرسان آژانس قرار گرفته‌است که باید آن‌را از طریق مدیرکل به‌اطلاع شورای حکام برسانند. این در حالی است که در هیچ‌یک از گزارش‌های آژانس ذکری از عدم‌پایبندی و یا انحراف از فعالیت‌های صلح‌آمیز به‌میان نیامده است. درمقابل، مدیرکل آژانس بارها بر عدم انحراف فعالیت‌ها و مواد هسته‌ای اظهار شده در جمهوری اسلامی ایران تأکید کرده‌است.
• وفق ماده 19 موافقتنامه پادمان منعقده بین جمهوری اسلامی ایران و آژانس        (INFCIRC/ 214) ، قادرنبودن آژانس در راستی‌آزمایی عدم انحراف مواد هسته‌ای، یکی دیگر از شرائط ضروری برای ارجاع موضوع به شورای امنیت تحت بند (ج) ماده 12 اساسنامه آژانس می‌باشد. این درحالی است که مدیرکل آژانس در تمامی گزارش‌های خود تصریح کرده که آژانس قادر می باشد مواد و فعالیت‌های هسته‌ای اظهارشده را راستی‌آزمایی نماید و مواد هسته‌ای به سمت مقاصد نظامی منحرف نشده است و تحت مقاصد صلح‌آمیز باقی مانده‌است.
• مواردی مطرح گردد که تهدید صلح و امنیت بین‌المللی باشد و به‌موجب ماده 3 (ب) (4) اساسنامه آژانس، اطلاع به شورای امنیت را در پی داشته باشد. در این خصوص، علی‌رغم ادعای حامیان ارسال موضوع هسته‌ای ایران به شورای امنیت، فعالیت‌های هسته‌ای ایران در هیچ‌یک از گزارش‌های مدیرکل آژانس نه تنها به‌عنوان تهدید علیه صلح و امنیت بین‌المللی تلقی نشده‌است، بلکه صریحاً بر عدم‌انحراف و صلح‌آمیز بودن آن‌ها تصریح شده‌است.

13. 15/11/1384 برابر با 4/2/2006: صدور دستور رئیس جمهور (دکتر احمدی نژاد) به رئیس سازمان انرژی اتمی درخصوص ادامه برنامه هسته‌ای و تعلیق اجرای پروتکل الحاقی و همکاری‌های فراتر از آن. رئیس جمهور با ارسال نامه‌ای به رئیس سازمان انرژی اتمی، موارد زیر را ابلاغ کرد: فعالیت‌های تحقیق و توسعه ومقدمات بهره‌گیری از فن‌آوری تولید سوخت هسته‌ای برای مصارف صلح‌آمیز به‌طور جدی و هماهنگ، اجرایی شود. با فراخوان گسترده و برنامه‌ریزی شده، از ظرفیتارزشمند علمی و تحقیقاتی همه فرهیختگان و متخصصان کشور و همچنین دانشگاه‌ها و مؤسساتپژوهشی درکنار نیروهای متخصص سازمان انرژی اتمی درجهت شکوفایی هر‌چه بیشتر این فن‌آوری بومی در حوزه‌های مختلف بهره‌گیری صلح‌آمیز از فن‌آوری هسته‌ای، استفادهکامل به‌عمل آید. کلیه فعالیت‌های صلح‌آمیز هسته‌ای کشور، براساس چارچوبمقررات سازمان بین‌المللی انرژی اتمی و تعهدات  ان.پی.تی و موافقت‌نامه پادمان صورت خواهد گرفت و همکاری کامل با آژانس درجهت اعمال نظارت فنی و حقوقی صرفاً در همین چارچوب ادامه خواهد یافت و از تاریخ 16/ 11/1384، اجرای داوطلبانه پروتکل الحاقی وسایر همکاری‌هایی که فراتر از آن  صورت گرفته‌است،  به‌‌موجب قانون مصوب مجلس شورای اسلامی به‌‌حالتعلیق درخواهد آمد.

14. 16/11/1384 برابر با 5/2/2006: صدور بیانیه رئیس جمهور خطاب به ملت شریف ایران برای اعلان‌نظر خود درخصوص سیاست‌های دولت در زمینه هسته‌ای. رئیس جمهور طی صدور بیانیه‌ای، اعلام کرد: "دشمنان می‌دانند که قادر نیستند هیچ اقدام قابل توجه و اثرگذاری را علیه منافع ملت ایران انجام دهند و می‌خواهند با فشار سیاسی ما را وادار به عقب‌نشینی کنند. دولت جمهوری اسلامی ایران به‌عنوان خادم ملت، خود را موظف‌ می‌داند با پشتیبانی مردم شریف و شجاع از حقوق آنان قاطعانه دفاع کند. این خادم کوچک از مردم شریف تقاضا دارد تا در ایام عزای حسینی در محافل و مجالس ذکر آن حضرت و به ‌ویژه در یوم‌الله بیست و دوم بهمن، نظر خود را درمورد حق ملی برخورداری از انرژی هسته‌ای که کمتر از حق ملی‌شدن صنعت نفت نیست، با صدای بلند و رسای خود ابراز دارند تا همه جهانیان بار دیگر شاهد خواست و اراده ملت رشید ایران باشند و دولت خادم نیز به وظایف خود عمل خواهدکرد." به دنبال این بیانیه، ملت شریف ایران به ویژه در 22 بهمن ماه 1384 با حضور ده‌ها میلیونی خود در مراسم راهپیمایی، حمایت گسترده خود را از ادامه سیاست دولت در زمینه فناوری هسته‌ای اعلام کردند.

15.  9/1/1385 برابر با 29/3/2006: صدور بیانیه رئیس شورای امنیت درخصوص موضوع هسته‌ای ایران پس از ارسال موضوع به شورای امنیت. این بیانیه که اولین اقدام شورای امنیت درخصوص موضوع هسته‌ای ایران می باشد، ضمن تأکید بر انجام تعلیق از سوی ایران، بر نقش شورای حکام آژانس و ضرورت ادامه‌ کار آژانس برای روشن‌کردن همه‌ موضوعات باقی‌مانده مربوط به برنامه هسته‌ای ایران تأکید می‌کند.

16.  22/1/1385 برابر با 11/4/2006: اعلام تکمیل چرخه سوخت هسته‌ای. دکتر احمدی نژاد در 22 فروردین ماه 1385 در آستان قدس رضوی (ع) و در کنار بارگاه ملکوتی حضرت امام رضا (ع) اعلام کرد که چرخه تولید سوخت هسته‌ای در مقیاس آزمایشگاهی کامل‌ شده و اورانیوم با غنای مورد نیاز برای نیروگاه‌های هسته‌ای در روز بیستم فروردین‌ماه همان سال تولید شد. رئیس جمهور، همچنین رسماً اعلام کرد که ایران به کشورهای هسته‌ای جهان پیوسته‌‌است و بر‌اساس مقررات بین‌المللی و حقوق حقه خود، مسیر خود را تا تولید صنعتی سوخت برای نیروگاه‌ها ادامه خواهد ‌داد.

17.  24/1/1385 برابر با 13/4/2006: بازدید مدیرکل آژانس بین المللی انرژی اتمی از تهران. البرادعی در این بازدید که پس از صدور بیانیه شورای امنیت و همچنین تکمیل چرخه سوخت هسته ای صورت گرفت، با برخی مقامات جمهوری اسلامی ایران دیدار و گفتگو کرد. وی، در گفتگو با خبرنگاران گفت که ایران به تعهداتش پایبند است و اعلام کرده‌است که مواضع خود درمورد بیانیه شورای امنیت را ظرف دوهفته آینده اعلام خواهد کرد. دکتر لاریجانی نیز به خبرنگاران گفت محور اصلی مذاکرات، نوع همکاری‌های آیندۀ ایران و آژانس و راهکارهای افزایش آن برای حل موضوعات باقی مانده و سؤالات آژانس بوده‌است.

18. 9/3/1385 برابر با 30/5/2006: صدور بیانیه وزرای امور خارجه جنبش عدم تعهد‌ در شهر پوتراجایای مالزی درحمایت از برنامه هسته‌ای ایران. در این بیانیه، آژانس بین‌المللی انرژی اتمی به‌‌عنوان تنها مقام صالحبرای راستی‌آزمایی تعهدات پادمانی دولت‌های عضو آژانس شناسایی‌ شد و تأکید شد که نباید هیچ فشار یا مداخله بی‌جایی در فعالیت‌های آژانس، به‌ویژه فرآیند راستی‌آزمایی آن‌‌صورت گیرد. وزرای امور خارجه عدم تعهد تأکید کردندکه تمام مسائل مربوط به پادمان‌ها و راستی‌آزمایی از‌جمله مسائل مربوط به ایران، باید درچارچوب آژانس بین‌المللی انرژی اتمی حل‌و‌فصل شود و مبتنی بر مبانی فنی وحقوقی باشد. به‌علاوه، آن‌ها تأکید کردند که آژانس باید کار خود را برای حل‌و‌فصل موضوع هسته‌ای ایران در چارچوب دستورالعمل خود طبق اساسنامه آژانس ادامه دهد. در این بیانیه همچنین تأکید شد که دیپلماسی و گفتگو از طرق صلح‌آمیز به‌منظور پیداکردن راه‌حلی بلندمدت برای موضوع هسته‌ای ایران باید ادامه‌ یابد و تنها راه ‌حل‌و‌فصل موضوع نیز ازسرگیری مذاکرات بدون هیچ‌گونه پیش‌شرط می باشد.

19. 10/3/1385 برابر با 31/5/2006: صدور بیانیه وزیر امور خارجه آمریکا و اعلام آمادگی مشروط برای مذاکره با ایران. رایس، وزیر امور خارجه آمریکا، با صدور بیانیه‌‌ای اعلام کرد به محض این‌که ایران فعالیت‌های غنی‌سازی خود را متوقف کند، آمریکا به‌همراه هم‌قطاران سه‌گانه اروپایی خود به سر میز مذاکرات خواهد آمد و با نمایندگان ایران ملاقات خواهد کرد.

20.  16/3/1385 برابر با 6/6/2006:‌ ارائه بسته 6 ژوئن توسط سولانا از سوی شش کشور در تهران. در این بسته، تعهدات طرف مقابل به این شرح می باشد: تأکید دوباره بر حق ایران در توسعه انرژی هسته‌ای برای مقاصد صلح‌آمیز و حمایت از توسعه یک برنامه انرژی هسته‌ای غیر‌نظامی توسط ایران. حمایت فعالانه از ساخت رآکتورهای آب سبک در ایران از طریق پروژه‌های مشترک بین‌المللی، مطابق با اساسنامه آژانس بین‌المللی انرژی اتمی و NPT. مذاکره و اجرای یک موافقت‌نامه هسته‌ای یوراتم/ ایران. به‌حالت تعلیق درآوردن بحث درباره برنامه هسته‌ای ایران در شورای امنیت با ازسرگیری مذاکرات. فراهم کردن یک بسته محتوایی همکاری در زمینه تحقیق و توسعه، شامل فراهم نمودن احتمالی رآکتورهای تحقیقاتی آب سبک. دادن تضمین‌های الزام‌‌‌آور حقوقی چند لایه سوخت به ایران، بر‌اساس مشارکت به‌عنوان یک شریک در یک تأسیسات بین‌المللی در روسیه، ایجاد یک ذخیره احتیاطی بر‌طبق شرایط تجاری، توسعه یک مکانیسم پایدار چندجانبه با آژانس بین‌المللی انرژی اتمی. تعهدات ایران نیز به این شرح برشمرده شده است: رفع تمامی نگرانی‌های باقی‌مانده آژانس بین‌المللی انرژی اتمی ازطریق همکاری کامل با این آژانس. تعلیق تمامی فعالیت‌های مرتبط با غنی‌سازی و بازفرآوری، به گونه‌ای که مورد راستی‌آزمایی آژانس بین‌المللی انرژی اتمی قرار گیرد و ادامه آن درطول مذاکرات. ازسرگیری اجرای پروتکل الحاقی. هرچند در این طرح همانند طرح 5 اوت 2005 به‌صراحت از توقف چرخه سوخت هسته‌ای داخلی صحبتی نشده است، اما اشاره به بحث تضمین های سوختی حاکی از اینست که ایران باید این برنامه را کنار بگذارد.

21. 15/4/85 برابر با 6/7/2006: مذاکرات هیأت جمهوری اسلامی ایران با سولانا در بروکسل. در این مذاکرات که در پرتو بسته 6 ژوئن انجام گرفت، دکتر لاریجانی اعلام کرد که ایران پاسخ مقدماتی خود به بسته را ظرف هفته آتی ارائه خواهد نمود. سخنگوی سولانا نیز اعلام داشت مذاکرات سازنده بوده و زمینه را برای پاسخ کامل‌تر ایران به بسته که قرار است در نشست بعدی که یک هفته دیگر برگزار می شود، فراهم کرده‌است.

22.  20/4/1385 برابر با 11/7/2006: مذاکرات هیأت جمهوری اسلامی ایران با سولانا در بروکسل. در این نشست که نمایندگان پنج کشور روسیه، چین، فرانسه، آلمان و انگلیس نیز حضور داشتند طرف اروپایی انتظار داشت که پاسخ اولیه ولی مثبت ایران را به بسته 6 ژوئن و پذیرش تعلیق دریافت نماید. دکتر لاریجانی اظهار داشت: تمامی موضوعات و نگرانی‌ها باید مورد بررسی و مذاکره قرار گیرد. هرچند اصل و جوهره پیشنهاد می‌تواند مبنایی برای مذاکرات قرار گیرد، اما بسته دارای ابهاماتی است که باید رفع شود و همچنین در بخش غنی‌سازی اختلافاتی وجود دارد که گفتگوها دقیقاً برای رسیدن به توافق در این نقطه اختلاف برانگیز است. سخنگوی سولانا نیز از آنجا که ایران پاسخ مساعد به تعلیق و پذیرش بی‌قید و شرط بسته نداد، اظهار داشت این مذاکرات راضی کننده نبود. وی گفت که سولانا بر اهمیت تعهد ایران به تعلیق غنی‌سازی تأکید و اعلام کرد که این مسأله یک عنصر کلیدی در مذاکرات است، اما ایران اظهار داشت که درباره این مسأله می خواهند درشرایطی که تحت تأثیر تعلیق غنی‌سازی نباشد، گفتگو کنند.

23. 21/4/1385 برابر با 12/7/2006: تفاهم وزرای خارجه شش کشور برای صدور قطعنامه در شورای امنیت. وزرای خارجه شش کشور با صدور بیانیه‌ای در پاریس اعلام کردند که ایران به بسته 6 ژوئن پاسخ نداده و فعالیت‌های غنی‌سازی را نیز تعلیق نکرده است و از این‌رو، آنان به دنبال صدور قطعنامه‌ای در شورای امنیت خواهند بود تا تعلیق را اجباری نماید و چنان‌چه ایران به این قطعنامه نیز پایبند نباشد، اقدامات بیشتری را تحت ماد‌ه 41 فصل 7 منشور ملل متحد اتخاذ خواهند کرد. این کشورها حتی به دو نشست سولانا و دکتر لاریجانی در بروکسل نیز توجهی نکردند و حتی صبر نکردند تا ایران پاسخ رسمی خود را به این بسته ارائه نماید.

24. 29/4/1385 برابر با 20/7/2006: صدور بیانیه شورایعالی امنیت ملی درخصوص روند مذاکرات و هشدار دربرابر اتخاذ مسیر تقابل. در این بیانیه آمده است: جمهوری اسلامیایران کاملاً به یافتنراه حل مذاکراتی از طریق مسیر دیپلماسی متعهد استو آماده مذاکره هدفمند و با زمان‌بندی مشخص مورد رضایت طرفیناست.جمهوری اسلامی ایران از ابتدا با دریافت بستهپیشنهادی، از ابتکار جدید استقبال کرده و با نگاهی مثبت و در درون کمیته‌های کارشناسی داخل کشور به بررسی جدی بسته پیشنهادی اقدام نموده که درحال ادامهمی‌باشد. طبیعی است بررسی چنین طرحی به زمان منطقی نیاز دارد و باتوجه به جدیتجمهوری اسلامی در بررسی طرح در کمیته‌های تخصصی،31 مردادماه برای اعلامنقطه نظراتمشخص گردید.برای جمهوری اسلامی ایران مایه‌ تعجب است کهپس از برگزاری اولین دور مذاکرات مقدماتی با آقای سولانا در بروکسل، درحالی کههیچ اتفاق خاصی نیفتاده استشواهدی وجود دارد کهبعضی ازطرف‌هاو به‌طور مشخصآمریکا با تغییر مسیر مذاکرات به مسیر شورایامنیت، درصدد ایجاد موانع بر راه دیپلماسی و مذاکره هستند،درحالی کهمسیر مذاکره با اروپا مسیر روشن و درستی است که می‌تواند به‌نتیجه برسد.چنان‌چه مسیر تقابلبه جای مسیر مذاکره انتخاب شود و درصورت هرگونه اقدام برای تحدید حقوق مسلم ملتایران، برای جمهوری اسلامی ایران چاره‌ای جز تجدیدنظر در سیاست‌های هسته‌ای آن باقینخواهد ماند.ضمناً، متذکر می‌گردد جمهوری اسلامی ایران به‌دنبالتنش نیست، اما اگر دیگران فضای متشنج و مشکل ایجاد نمایند، در آن شرایط همه دچارمشکل می‌شوند.جمهوری اسلامی ایران معتقد است که مسیر مذاکرهو گفت‌ وگو و تفاهم، منطقی‌ترین راه‌حل برای حل و فصل مسائل می‌باشد و در این مسیرنیز مصمم و جدی است و بر آن تأکید دارد و از طرف مقابل نیز می‌خواهیم به میز مذاکرهبازگردد.

25.  9/5/1385 برابر با 31/7/2006: صدور قطعنامه 1696 شورای امنیت علیه فعالیت‌های صلح‌آمیز هسته‌ای ایران باهدف اجباری‌کردن تعلیق ذیل ماده‌ 40 فصل 7 منشور. قطر به این قطعنامه رأی منفی داد.

26. 31/5/1385 برابر با 22/8/2006: پاسخ ایران به بسته 6 ژوئن 2006. با وجود این‌که طرح 6 ژوئن دارای اشکالات اساسی به‌ویژه در زمینه الزامی کردن تعلیق برای شروع مذاکرات و همچنین عدم اذعان به حق ایران برای غنی‌سازی و چرخه سوخت هسته‌ای بود و از سوی دیگر طرف مقابل اقدام به صدور قطعنامه 1696 در شورای امنیت کرده بود، اما ایران براساس حسن نیت خود به این طرح پاسخ مفصلی داد و نقاط ضعف آن را مشخص کرد. جمهوری اسلامی ایران، در پاسخ خود به موارد متعددی اشاره کرده است که اهم آن‌ها به این شرح     می باشد: پیشنهاد 6 ژوئن 2006 را دارای مبانی و ظرفیت‌های مفید برای توافق جامع و بلندمدت همکاری‌های دوطرف می‌داند، اما سؤالات و ابهاماتی را نسبت به تضمین حقوق خود دارد که ضروری است در درون مذاکراتی سازنده، زمینه تفاهم کلی فراهم گردد. ایران برای رفع نگرانی‌های طرفین در درون مذاکرات و روشن شدن ماهیت، ابعاد و چگونگی، سطوح، مدت و عمق موضوعات مطروحه در پیشنهاد از قبیل همکاری واقعی و عملی در توسعۀ برنامه انرژی هسته‌ای صلح‌آمیز شامل رآکتورهای آب سنگین و آب سبک و اعمال حق ایران در دستیابی به انرژی هسته‌ای شامل چرخه سوخت و ادامۀ تحقیق و توسعۀ غنی‌سازی، آمادگی دارد. ایران برای همکاری بلندمدت در زمینه‌های امنیتی، اقتصادی، سیاسی و انرژی، برای نیل به امنیت پایدار در منطقه و امنیت درازمدت انرژی آمادگی دارد. انتخاب فرآیند مذاکره به‌عنوان روش حصول توافق و حل مسئله باید بر زمینه‌ای از اعتماد اولیه بنا شود. این موضوع، مستلزم مباحث و توافقاتی جامع است که طرح پیشنهادی توجه چندانی به آن نکرده است. جمهوری اسلامی ایران، بر‌اساس تجارب و شواهد نسبت به صداقت حداقل بعضی از اعضای 1+5 در اعلام اراده برقراری روابط همه‌جانبه و مناسبات همکارانه بر‌اساس احترام متقابل به‌شدت ظنین بوده و معتقد است این دولت‌ها باید تضمین‌ها، تعهدات و علامت‌هایی را ارائه کنند که نشان دهد در رویه گذشته خود تجدیدنظر کرده و دنبال محدودسازی ایران و یا کسب بهانه برای اقدامات خصمانه نیستند. درمورد تضمین‌های کافی نسبت به تعهدات و غیر‌قابل برگشت بودن آن‌ها، بحثی مطرح نشده‌است. این تضمین‌ها به‌ویژه در مورد دسترسی به فن‌آوری هسته‌ای و تجهیزات پیشرفته هسته‌ای، ساخت و تکمیل نیروگاه‌ها، سوخت و انتقال دانش و فن‌آوری پیشرفته،‌ ضروری و تعیین کننده است. اصولاً، فرآیند مذاکره باید نقش پشتیبانی و تسهیل‌کنندگی برای فرآیند تعامل ایران و آژانس داشته باشد که فرآیند و مکانیسم اصلی حل‌و‌فصل مسئله است. توازن مطالبات و اقدامات با هم و بین دوطرف، مسأله اساسی است. ایران، تأکید می کند که حل مسائل و تفاهم سازی وقتی امکان‌پذیر خواهد بود که همه طرف‌ها مطالبات و اقدامات خود را درچارچوب میثاق‌های مقبول بین‌المللی به‌ویژه معاهده عدم اشاعه محدود نمایند و هر‌گونه انتظارات و اقدامات فراتر از حدود مذکور فقط بر‌اساس تفاهم و اقناع متقابل و به‌صورت داوطلبانه می‌تواند صورت گیرد. از آنجا که موضوع غنی‌سازی و چرخه سوخت هسته‌ای با کاربرد صلح‌آمیز یکی از موضوعات مورد بحث بوده‌است، تهیه‌کنندگان بسته پیشنهادی باید روشن کنند آیا معاهده عدم اشاعه را به‌عنوان مبنای تعیین گستره این حق به‌رسمیت می‌شناسند یا خیر؟ و آیا برمبنای این پاسخ، فعالیت‌های چرخه سوخت و به‌ویژه غنی‌سازی هسته‌ای با کاربرد صلح‌آمیز را درون این گستره قائلند یا خیر؟ اگر قرار باشد مذاکره به‌عنوان روشی برای ایجاد توافق و تفاهم درنظر گرفته شود، ماهیتاً با طرح بحث در شورای امنیت منافات دارد. بنابراین، توقف بحث در شورای امنیت و هر‌گونه روش دیگری که با اصل "حل‌و‌فصل ازطریق مذاکره" منافات داشته باشد، امری بدیهی است. این که تعلیق فعالیت‌های هسته‌ای ایران درطول مذاکرات چه کمکی به شرایط و فضای مذاکره می کند، برای جمهوری اسلامی ایران معلوم نیست. گذاشتن پیش‌شرط‌های یک‌جانبه برای فرآیندی که قرار است با تفاهم و توافق جلو رود، منطقی به نظر نمی‌رسد. در این پاسخ، همچنین به اقدامات متقابل طرفین برای رسیدن به یک توافق برای حل و فصل موضوع اشاره شده‌است. اما، طرف مقابل از این پاسخ استقبال نکرد و متأسفانه همواره از موضع یک‌جانبه خود مبنی بر ضرورت تعلیق به‌عنوان پیش شرطی برای شروع مذاکرات صحبت کرده‌است.

27.  4/6/1385 برابر با 26/8/2006: راه‌اندازی مجتمع تولید آب سنگین در اراک. در کمتر از 5 ماه پس از دستیابی به چرخه کامل سوخت هسته‌ای، دستیابی به فن‌آوری تولید آب سنگین گام دیگری در مسیر تعالی و توفیق ملت ایران بود. مجتمع تولید آب سنگین اراک در 4 شهریورماه 1385 توسط دکتر احمدی نژاد افتتاح شد. با گشایش این واحد صنعتی، ایران بهعنوان نهمین کشور دارای تجهیزات تولید آب سنگین جهان محسوب می‌شود.

28. 18/6/1385 برابر با 9/9/2006: مذاکرات هیأت جمهوری اسلامی ایران با سولانا در وین. دکتر لاریجانی درخصوص این مذاکرات که دوروز به‌طول انجامید گفت: مذاکرات مثبت و سازنده‌ای بود و ادامه خواهد یافت و اگر با همین اصول ادامه یابد، ممکن است به نتایجی برسیم. در مذاکرات درباره موضوعات مختلف از جمله بسته 6 ژوئن غرب و پاسخ ایران به آن و همچنین روند آینده مذاکرات، چگونگی و سطح برگزاری آن و دستورکار مذاکرات گفتگو شد. دکتر لاریجانی همچنین اظهار داشت که درباره موضوعات مورد بحث و اختلاف می‌توان درون مذاکرات گفتگو کرد، ولی مسأله اول یافتن راه‌حل برای مسائل است تا بعد بتوان درباره هرگونه مسأله، پاسخ منطقی داد. سخنگوی سولانا نیز این مذاکرات را مثبت و سازنده خواند و گفت مذاکرت ادامه خواهد یافت.

29. 19/6/1385 برابر با 10/9/2006: گفتگوی دبیر شورایعالی امنیت ملی با مدیرکل آژانس      بین المللی انرژی اتمی در وین. دکتر لاریجانی پس از مذاکرات با سولانا با البرادعی، مدیرکل آژانس بین المللی انرژی اتمی نیز دیدار کرد. وی، درخصوص گفتگوهای خود با البرادعی گفت: ما با آژانس به‌عنوان یک مرجع اصلی حل و فصل مسائل هسته‌ای باید ارتباط دائمی داشته باشیم و لازم است با مدیرکل آژانس نیز رایزنی‌هایی داشته باشیم تا ایشان هم درجریان مسائل و تحولات قرار گیرند و هم در حل مسائل فیمابین بتوانیم به راه حل‌هایی برسیم.

30. 25/6/1385 برابر با 16/9/2006: صدور بیانیه کنفرانس سران کشورهای عدم تعهد در هاوانای کوبا در حمایت از برنامه هسته‌ای ایران. در این بیانیه، بر اصول بیانیه وزرای امور خارجه جنبش تأکید شد.

31. 5/7/1385 برابر با 27/9/2006: مذاکرات هیأت جمهوری اسلامی ایران با سولانا در برلین. این مذاکرات طی دوروز و در سه‌ دور فشرده برگزار گردید. دکتر لاریجانی درخصوص این دور از مذاکرات اظهار داشت: مذاکرات مثبت و سازنده‌ای بود و برخی پیشرفت‌های تازه در گفتگوها حاصل شده‌است. سولانا نیز با اذعان به این‌که پیشرفت‌هایی در گفتگوها حاصل شده‌است، گفت مذاکرات ادامه خواهد یافت. متعاقباً، اعلام شد که طرفین در این مذاکرات به یک تفاهم یازده‌بندی برای حل موضوعات دست یافتند که متأسفانه آمریکا و کشورهای غربی با سلب اختیار از سولانا، مانع از پیگیری این تفاهم شدند.

32. 2/10/1385 برابر با 23/12/2006: تصویب قطعنامه 1737 شورای امنیت ذیل ماده 41 فصل هفتم منشور ملل متحد برای وضع برخی تحریم‌ها.

33. 6/10/1385 برابر با 27/12/2006: تصویب قانون الزام دولت به تجدیدنظر در همکاری با آژانس بین‌المللی انرژی اتمی توسط مجلس شورای اسلامی. براساس این قانون که در مورخ 6/10/1385 نیز به‌تصویب شورای نگهبان رسید، دولت موظف شد با توجه به قطعنامه 1737 شورای امنیت، به برنامه هسته‌ای صلح‌آمیز کشور سرعت بخشیده و در همکاری‌های خود با آژانس بین‌المللی انرژی اتمی بر‌اساس منافع ملت ایران تجدیدنظر نماید. بر این اساس، اجرای کد 1/3 ترتیبات فرعی اصلاح شده موافقت‌نامه پادمان به‌حالت تعلیق درآمد.