بستۀ پیشنهادی ایران

بستۀ پیشنهادی ایران

رئیس جمهوری اسلامی ایران در 24 اردیبهشت ماه 1387 در یک کنفرانس مطبوعاتی اعلام کرد: “ما یک بستۀ پیشنهادی برای گفت و گوهای همه جانبه داریم که آن را به مقامات جهانی ودیگران ارائه خواهیم کرد. فکر می‌کنیم امروز دیگر فقط بحث هسته‌ای راه گشا نیست، بلکه باید دیگر مسائل جهانی از جمله خلع سلاح جهانی، امنیتجهانی، اقتصاد جهانی، بحران فرهنگ در جهان، بحران مناسبات سیاسی در جهان، بحراناشغال گری، بحران تجاوز، بحران قاچاق مواد مخدر، بحران تروریسم یک جا مورد بحث و بررسی قرار گیرد. اگر کسانی خود را دل سوز بشریت می دانند، باید بیایند تا روی این مسائل گفت و گو کنیم و ما برای این مسائل راه حلداریم. صریحاً اعلام می‌کنم که برخی از قدرت های بزرگ که مدعی حکومت در جهان هستند هیچ راه حلی برای چالش‌های اصلی امروز جهان ندارند، اما ملتایران راه‌حلی انسانی و عادلانه دارد که همۀ ملت‌ها در آن از حقوق یکسان بهره بردهو عادلانه از آن استفاده می کنند”. متعاقباً، طی همان روز بستۀ پیشنهادی ایران به دبیرکل سازمان ملل متحد، رئیس شورای امنیت، مدیرکل آژانس بین المللی انرژی اتمی، وزیر امور خارجۀ سوئیس (به خاطر نقش فعال این کشور و تعاملات فیمابین)، سولانا (جهت ارائه به سه کشور اروپائی)، روسیه و چین تحویل گردید.

ارائه بستۀ جامعی که بتواند به عنوان مبنایی برای مذاکرات قرار گیرد، ابتکاری بدیع بود که در تاریخ دیپلماسی جمهوری اسلامی ایران سابقه ندارد. پیام ارائۀ بسته این بود که جمهوری اسلامی ایران تعامل سازنده، مذاکرات منطقی، عادلانه، بدون پیش شرط و بر مبنای احترام متقابل را همچنان راه حل اساسی برای ارتقاء و بهبود اوضاع و شرایط بین‌المللی می داند. بر این مبنا بود که جمهوری اسلامی ایران آمادگی خود برای مذاکره با گروه 1+5 در یک چارچوب مشخص و مورد علاقه مشترک را اعلام نمود، چرا که معتقد بود اتخاذ رهیافت های دوسویه مبتنی بر تهدید و مذاکره نه تنها هیچ کمکی به حل موضوعات نمی کند، بلکه بیشتر به پیچیده تر شدن اوضاع می انجامد.
جهان می داند که ملت ایران، ملتی صلح طلب است که از هیچ تلاشی برای دستیابی به صلح و ثبات جهانی دریغ نکرده است. در این راستا، قدرت و قابلیت های جمهوری اسلامی ایران      می تواند به صلح و ثبات منطقه ای و بین‌المللی کمک نماید. از طرف دیگر، جمهوری اسلامی ایران بر این باور است که صلح و امنیت پایدار منطقه ای و بین‌المللی،‌ روابط اقتصادی، تجارت آزاد، امنیت انرژی، مبارزه با تروریسم و مواد مخدر و بهره گیری از انرژی هسته‌ای برای مقاصد صلح‌آمیز، زمینه های مشترک بسیار خوبی را برای همکاری های درازمدت پایدار فراهم       می سازد. با توجه به شرایط موجود در سطوح منطقه ای و بین‌المللی، جمهوری اسلامی ایران ارائۀ طرحی نو و کامل را با هدف نیل به همکاری های پایدار و تعامل سازنده ضروری دانسته است و لذا به سهم خود پس از مطالعات و بررسی های گسترده و کارشناسی عمیق، بسته ای از پیشنهادات و ابتکارهای بسیار مهم را در حوزه های مختلف سیاسی، امنیتی، اقتصادی و هسته‌ای با دقت فراوان طراحی و تدوین نمود که آن را به کشورهای ذی ربط ارائه نمود. این بسته براساس عدالت، حاکمیت و احترام متقابل و به عنوان اساسی برای آغاز مذاکراتی فراگیر و همه جانبه با این کشورها بر مبنای تعهدات دسته جمعی تهیه شده و یک فرصت استثنائی را برای همکاری واقعی و جدی فیمابین طرف های ذی ربط فراهم نموده است، چرا که رویکرد اصولی جمهوری اسلامی ایران به این بستۀ پیشنهادی رویکردی راهبردی می باشد. لازم به توضیح است که جمهوری اسلامی ایران در بستۀ پیشنهادی خود تمامی ظرفیت های واقعی خود را به کار گرفت و هیچ ما به ازایی را نیز در آن طلب نکرده است. در این بسته، به موارد زیر اشاره شده است:
-      موضوعات سیاسی و امنیتی: دفاع از حقوق و کرامت انسان‌ها و احترام به فرهنگ ملت ها، گفتگو دربارۀ تقویت، ثبات و تحکیم صلح عادلانه و پیشرفت مردم سالاری در جهان و منطقه برمبنای احترام به حقوق ملت ها و منافع ملی آن‌ها، کمک به حاکمیت ملی کشورها برمبنای روش های مردم سالارانه، جلوگیری از خشونت و نظامی گری، جلوگیری از تروریسم و عوامل ایجاد کننده و تقویت کنندۀ آن، مبارزه با تهدیدهای مشترک امنیتی و گفتگو برای تحقق همکاری دسته جمعی جهت مبارزه با عوامل ایجاد کننده و تقویت کنندۀ تهدیدهای امنیتی شامل تروریسم، مواد مخدر، مهاجرت های غیر قانونی، جرائم سازمان یافته.
-      موضوعات اقتصادی: همکاری در زمینه تأمین انرژی و امنیت آن در سه عرصۀ تولید، عرضه و انتقال و مصرف، همکاری در زمینه تجارت و سرمایه گذاری، کمک عمومی به رفع فقر از کشورهای ضعیف و تلاش برای کاهش فقر و فاصلۀ طبقاتی، کاهش آسیب های ناشی از نوسانات شدید قیمت ها و بازتنظیم مناسبات پولی و مالی جهان برای حمایت از کشورهای جهان.
-      موضوع هسته ای: حصول اطمینان بیشتر از عدم انحراف فعالیت های هسته ای کشورها، ایجاد کنسرسیوم غنی سازی و تولید سوخت هسته ای در نقاط مختلف دنیا از جمله ایران، همکاری مشترک برای دست یابی و بهره گیری از فناوری صلح آمیز هسته ای و تسهیل بهره مندی عموم کشورها از آن، تحقق خلع سلاح هسته ای و تعیین کمیته ای برای پیگیری این موضوع، تقویت نظارت آژانس بر فعالیت های هسته ای کشورها، همکاری های مشترک در ایمنی و حفاظت فیزیکی هسته ای، تلاش در تشویق کشورها در اعمال کنترل صادرات تجهیزات و مواد هسته ای.


[1] این مطلب از این منبع اخذ شده است: برنامه هسته ای ایران: واقعیت های اساسی، کاظم غریب آبادی، موسسه چاپ و انتشارات وزارت امور خارجه،‌ 1387.

دیدگاه‌ها بسته هستند.